Verbind met je kind

Hoe je zorgt voor een veilige hechting

attachment focussed parenting.jpg

Als er één ding is, waarvan ik puur geluk ervaar, dan is het wel de liefde voor mijn zoon Phoenix. Het gevoel van verliefd zijn komt niet eens in de buurt van het gevoel van moeder zijn. En geen coachingstraject, retraite of psycholoog helpen je zo te ontwikkelen als je eigen kind. Een grotere spiegel, reflectie op je eigen gedrag, bestaat niet. Maar iedereen weet dat ouder zijn niet alleen maar rozengeur en maneschijn is. Onderbroken nachten, een kind die zijn eigen wil creëert, emoties: het hoort er allemaal bij. Maar hoe kun je jouw kind grenzen meegeven, omgaan met de lastige dingen die opvoeden met zich mee brengt en tegelijkertijd zorgen voor een veilige en liefdevolle omgeving, waarin je kind speelruimte heeft en zich optimaal kan ontwikkelen?

Veilige Hechting

Eén boek die mij ontzettend heeft geïnspireerd (getipt door mijn zus: systeemtherapeute) is 'Attachment focussed parenting van Daniël Hughes'. In zijn boek geeft hij uitleg over veilige hechting en hechtingspatronen. Hoe ben je zelf gehecht: oftewel waar kom je vandaan; wat heb je meegemaakt, hoe is de relatie met je ouders?

Door je bewust te zijn van waar je vandaan komt: wat je patronen zijn; wat je pijnplekken zijn (waardoor je soms heftiger reageert op bepaalde prikkels), kun je kiezen hoe te handelen in de situatie die zich nu voordoet en een betere verbinding maken met je kind. 

Veilige hechting gaat over het creëren van een omgeving, waarin je kind zich veilig voelt, te zijn wie hij is. Zijn emoties de ruime durft te geven. En daar hoort boosheid ook bij. Ik hoor ouders snel zeggen. “Doe niet zo boos!” “Hou daarmee op”.  Terwijl je op zo’n manier (naar mijn mening) eigenlijk aangeeft dat de emotie die jouw kind voelt, niet oké is, er niet mag zijn. Ik vind het belangrijk dat mijn zoon zijn emoties kan aangeven en vooral durft aan te geven. Wat die emotie ook is.

Ruimte voor eigen emoties en keuzes

Vaak stellen we ons als ouders op als “baas” door te zeggen en denken: “ik bepaal”. En begrijp me niet verkeerd, ik denk dat veiligheid ook gaat om het stellen van grenzen en het bieden van kaders en dat je daar als ouder ook verantwoordelijk voor bent. Maar ik geloof ook dat er ruimte moet zijn voor eigen emoties en keuzes. En dat kan prima samen. Geef je kind bijvoorbeeld de keus: eerst tandenpoetsen? Of eerst pyjama aan? Dit zorgt voor zelfvertrouwen en het creëren van een eigen identiteit.

Als het gaat om emoties: praat met je kind. Vraag wat hij / zij voelt. Leer hem / haar zijn emoties te benoemen en te bespreken. Probeer je in te leven in de belevingswereld van jouw kind en dat kan alleen als je verbinding maakt: oprecht geïnteresseerd bent en met je kind praat. Hoe oud je kind ook is. 

Het mooie van deze manier van opvoeden is dat niet alleen je kind ruimte krijgt zich te ontwikkelen, maar ook jij als ouder hierdoor zal blijven ontwikkelen en groeien. Wil je meer weten over hoe je een veilige hechting creëert met je kind: mijn zus met haar bedrijf 'Om Mij' www.ommij.nl is hierin gespecialiseerd.